A tam, w PiS, poszło progresywnie ku "lepszemu". Jeszcze jak ministrowała w byle jakim rządzie premiera Morawieckiego, kiedy mogła z trybuny sejmowej wygadywać różne ciekawe epitety hamowała gardło swoje. Kiedy już ją posadzono w ławach sejmowych i miała nieco zmniejszoną ilość wydawanych dżwieków, a więc popularność zaczęła się złuszczać wypróbowała szczekanie.
Szczekała, nagrywała wydawanie owych psich dźwięków i nie zamierza za ten eksces nikogo przeprosić. Może kiedyś pójdzie po rozum do głowy - nie wiadomo czym wypełnionej, i przeprosi? A może owo szczekanie odszczekać, jak zauważył Michał Rusinek w dzisiejszej Wyborczej:
Czy szczekanie można odszczekać przepraszająco?
Póki co, to był pierwszy szczek w polskim parlamencie. Pierwszy! Czy ostatni? Tego nie wie nikt, nawet coraz bardziej tracący władzą i znaczenie prezes tej szczekającej partii.
Niektórzy Posłowie zeszli na psy już dawno. Teraz jednak zapragnęli to zamanifestować całemu światu. Tylko po co?
OdpowiedzUsuńZatrzymała mnie szczególnie gra słów ze „szczekaniem” i „odszczekiwaniem” — celna, choć gorzka puenta. Niezależnie od politycznych sympatii, trudno przejść obojętnie obok tego, jak szybko język debaty publicznej potrafi zejść z poziomu argumentów na poziom politycznego widowiska. Dobrze, że takie zachowania są zauważane i komentowane.
OdpowiedzUsuń